Sonra evlendim , çocuklarım oldu. Üniversiteye gitmelerine asırlar var zannederken zaman su gibi aktı geçti ve oğlumun üniversite zamanı geldi. Bu yıl İstanbul'a gitti . Onun için çok iyi olacağını düşündüm , kendim için üzüldüm biraz. Hep aklıma Halil Cibran'ın şiiri geldi ve kimin olduğunu hatırlamadığım "Çocuklar bir gün giderler" yazısı geldi.
Bu akşam ara tatil için geldi ve eve geldi. Küçükken bana sarıldığında "anne sana sarılınca sanki şarj oluyorum" derdi. Bu akşam dedim ki "küçükken böyle derdin hala şarj oluyormuş gibi hissediyor musun?" "evet , hala öyleymiş gibi" dedi. 6 yaşındaki bir çocuğun tanımlaması "sarılınca şarj oluyorum gibi hissediyorum" Ne kadar harika bir anlatım öyle değil mi?
Sonra düşündüm , sevdiklerimize sarıldığımzda şarj oluyormuş gibi hissederiz , peki başka ne zaman şarj olduğumuzu hissederiz.
