Ruhunu Yoran 5 Şey

YAZAR : Pazar, Kasım 15, 2026

Mısır Turu

YAZAR : Pazartesi, Kasım 09, 2026

 Mısır- İstanbul arası uçakla 2,5 saat sürüyor. Sanırım pazartesi gecesi 03:00-03:30 arası Sharm El Sheikh'e indik. Küçük ve çok kalabalık olmayan bir havaalanı. İşlemlerimizi yaptırdık ve Tur Rehberimizle buluştuk. Bizi otelimize bıraktıktan sonra hangi ekstra turları istediğimizi sordu. Biz de Sharm El Sheikh Şehir Turu ve Kahire Piramitler Turu'nu seçtik. Kahire ye hangi gün gitmek istediğimizi sordu. Bu tur biraz farklıydı. Ekstra turlardan hangisine ne zaman gideceğinizi seçiyorsunuz, yani bugün şurası sonraki gün burası gibi bir organizasyon yok. Seçtiğiniz gün ve yere göre size uygun başka bir tur otobüsüne sizi bırakıyorlar. 

İlk gün sabah 05:30 gibi odalarımıza vardıktan sonra hemen yattık. Ama sabah saat 09:00 da uyandım . Yani 4 saat sonra uyandım. Kuzenimle aynı odada kaldığımız için ona kahvaltıya gidelim mi diye sordum. O da bana "saat 10:00, kahvaltı bitti" dedi ama Mısır bizden bir saat geri olduğu için saatin 9 olduğunu söyledim. Kalkıp kahvaltıya gittik. Bu arada odadan bahsedeyim biraz . Otel bizim 2 yıldızlı otellerimiz statüsünde 4 yıldızlı bir otel. Çarşaflar falan temiz görünüyordu ama yerdeki halı, yerler pek temiz değildi. Ama neyse ki beklentimiz düşüktü çünkü gitmeden önce bununla ilgili videolardan, bloglardan bilgiliydik. Mutlu olmak istiyorsan beklentini düşük tut :)))

Kahvaltı için de pek umutlu değildik, öyle de oldu zaten. Yiyecek bir şeyler bulduk sonuçta. Otele giderken kendi çarşaf ve nevresimlerimizi götürdük, tavsiye ederim. Kahvaltıdan sonra şehir turu için bizi saat 16:00 da alacaklarında biraz vaktimiz vardı. Otelin çevresini keşfetmek için çıktık. Etrafta küçük küçük dükkanlar vardı. Bir tanesine girdik. Sultan adında dükkanın sahibi bize çeşitli esanslar, yağlar , kremler çıkardı. Bu arada yine gitmeden önce koku, kolajen krem, yağ ve baharat alın demişlerdi. Ve pazarlık yapmamızı söylemişlerdi. Biz de ağrı kremi, kolajen kremi ve koku esans yağı aldık. Bu arada kreme 20 dolar dedi 5 dolara aldık. Mısır da böyleymiş gerçekten söyledikleri fiyatın 3 te birine 5 te birine alabiliyorsunuz. O yüzden bence hemen dedikleri parayı vermeyin pazarlık yapın. 

Saat 16:00 da bizi otelden bir midibüsle aldılar ve Old Bazaar a gittik. Burada da papirüs atılan bir yere ve koku sunumu yapılan bir yere gittik. Sonrasında serbest zaman verdiler . El Sahabe Camii'ne gittik ve çarşıda alışveriş yaptık. Piramit şeklinde fincanlar çok modaymış sosyal medyadan gördüğümüze göre. O fincanlara baktık ama bana çok kullanışlı gelmediği için normal fincanlardan altım. 7 dolar yani Türk lirasıyla 300 Tl. Bedavadan ucuz. O fincanlardan aldım sadece 1 takım almışım nedense. İnsana bi kal geliyor. Kolye falan aldık ve süre dolduğu için midibüse geri döndük. Akşam yemeği için deniz kenarı çok sevimli bir yere gittik. Burayı Bodrum Gümüşlük'teki mekanlara benzettim. Burada balık tabağı yedik. Balık, karides ve kalamar vardı . Oradan sosyal medyada çok ünlü Farsha Kafe ye gittik. Giriş ücreli değil ama biletle giriliyor. Bir tepeden aşağıya doğru oturma mekanları yapılmış , loş ışıklı kırmızı bir kafe. Biz gece 12:00 de Kahire'ye gideceğimiz için otele biraz erken döndük. Tur Rehberimiz bizi taksiyle gönderdi. Üzerimizi değiştirdik ve rehber otelden kahvaltınızı alın dediği için gidip resepsiyona söyledik ve otel bize epey büyük bir kahvaltı çantası verdi. Bizi yine midibüs aldı ve Tur Otobüsünü beklemek için bir benzin istasyonuna bıraktı. Bu benzin istasyonu otogar gibi bir şeydi, çok kalabalık ve sürekli otobüsler gelip gidiyor, minibüsler yolcu bırakıyordu. Burada 1,5 saate yakın otobüs bekledik ve nihayet otobüs geldi ama Türkçe bilen kılavuz yoktu. Yani insanları farklı yerlerden toplayıp bir otobüse doldurmuşlar, organizasyon iyi ama. 

Sharm El Sheikh 'ten Kahire ye otobüsle gitmek akıl karı değilmiş, tavsiye etmem tam 9 saat süren bir yolculuktu ve sabah 09:00 da Kahire'ye indik. Kahire Müzesi'nin önünde otobüsten indik ve Türkçe bilen tercüman yanımıza gelip müze biletlerimizi ve kulaklıklar verdi. Müzeyi gezerken fotoğraf çektireceğiz derken rehberi kaybettik. Müze çıkışına gidip orada bekledik. Müzeden sonra tekneyle Nil Nehri Turu'na geçtik. Nil Nehri boyunca kenarlarda eski ve harap binalar vardı. Kahire de trafik sanki kural yok gibi işliyordu. Eski, az gelişmiş, pis ve fakir olduğu belli bir yer Kahire.  Nil Nehri turu bitince tekne bir yere yanaştı öğle yemeği için. Burası da çok sevimli bir yerdi. Yemekten sonra Piramitlere gittik. Ama uzaktan gördüğüm andan itibaren "burası Dünya Mirası, neden bu kadar ilgisiz, başı boş ki" dedim. Çölün ortasında piramitler ve etrafında faytonla ve deveyle gezi yaptıran insanlar dışında bir şey yoktu. Oysa ki filmlerde nasıl gizemli, egzantirik görünüyordu . Biraz hayal kırıklığı yaşadık. Ama enerjisi çok değişik geldi , farklı bir enerji var. Bu arada çok iyi bir zamanda gitmişiz hava sıcaklığı 20 derece civarındaydı. Yazın burayı hayal edemedim. 

Biz faytonla gezmeyi tercih ettik. İkili ikili farklı faytonlara binip az ilerde biraz tepeden Piramitlerin fotoğrafını çekiyordun. Faytoncu çekiyor resimlerinizi ve sizden para istiyor. Fayton zaten 10 dolar ama bahşiş istiyor ve 1-2 doları beğenmiyor. İlla bizden 5 dolar aldı. O kadar çok ısrar etti ki vermeden kurtuluşumuz yoktu. Aslında zaten 10 dolar alıyor ama fotoğraf çekme parası diyerek 5 dolar daha aldı. 

Piramitlerden Koku Enstitüsü'ne gittik. Yağlar , kokulu esanslarla bize sunum yaptılar. Türk Kahvesi ikram ettiler ama çok acıydı Mısır da içtiğim Türk Kahveleri. Sevmedim yani. Koku Enstitüsünden Lotus(Nilüfer Çiçeği) kokusu ve okaliptus yağı aldım. Bizim kızların başı ağrıyordu, okaliptus kokusu ağrıyı geçirdi deyince ondan da aldık.

Saat 18:30 gibi dönüşe geçtik ve gece 03:30 da oteldeydik. Ve tahmin edeceğiniz üzere aşırı yorulduk. Ertesi gün de camlı botlarla deniz altını izlemek için bir tura katıldık. Denizin altı çok güzeldi, bu turu yapmanızı tavsiye ederim.

Otele döndükten sonra otelin çevresindeki dükkanlardan hurma aldık. Yine çok uygun fiyata, 2 kilo hurmayı 10 dolara aldık. Otele gidip akşam yemeği yedikten sonra bavullarımız hazırlamaya odalara gittik. Çünkü gece 03:45 te dönüş uçağımız vardı. 

Burada bahsetmeden geçemeyeceğim havaalanı görevlileri çok kabaydı. Neredeyse itip kakacaklardı insanları. Çok kötü davranıyorlardı.

Sabah 07:00 gibi Sabiha Gökçen'deydik ve kızlardan ayrılıp Ankara uçağına geçtim. Ve neredeyse 4 gecedir doğru dürüst uyuyamadığın için hafta sonunu yatarak geçirdim:)))))

Varşova'da İlgimi Çeken Şeyler

YAZAR : Perşembe, Kasım 05, 2026

 Varşova da ilgimi çeken şeyler

1. Sokaklar çok temiz, hiç evsiz görmedim , taşkınlık yapan da görmedim. Bindiğimiz bir Bolt'taki(Uber değil burada adı Bolt) sürücü polisin evsizleri ve taşkınlık yapanları hemen topladığını anlattı.

2. Sakin ve sanki insanlar huzurlu. Kalabalık yerlerde bile öyle kaos bir ortam yok. Bazı bölgeler dışında o kadar kalabalıkta değil zaten.

3. Ambulans aynı şekilde yazılıyor.

4. Kapılar genelde hep dışarı doğru açılıyor. İçeri doğru açılan bir ya da iki kapıya denk geldim. Benden başka bunu fark eden var mıdır bilmiyorum:))) benim biraz garip dikkat ettiklerim vardır:)))) Mesela solak birini hemen fark ederim. Beynim burada bir şeyler olması gerektiği gibi ya da aslında alıştığımız gibi değil diye sinyal verir:))))

5. İlginç bilgilerden biri burası 2. Dünya Savaşında o kadar çok bombalanmış ki neredeyse yerle bir olmuş ama özellikler Old Town denilen bölge aslına uygun tamamen yeniden inşa edilmiş. Yan yana yan yana birleşik nizam dar dar evler vardı.

6. Ucuz demişlerdi ama açıkçası bana pek ucuz gelmedi. Hatta Varşova ya giderken bize dediler ki fakir bir ülke Polonya. Nersi fakir arkadaş 1 euro onların para birimi zlotiyle 4 zloti. Ekonomileri bayaaaa iyi bence. Mesela Türkiye de de olan markaların fiyat karşılaştırmasını yaptım. Ya aynı ya da biraz daha pahalı Varşova.

7. İlginç bulduğum şeylerden biri bu Varşova ya özel değil ama Airbnb den kiraladığımız eve girmek için hiç bir insanla muhattap olmadan bize atılan maildeki şifreleri girerek eve girebilmemiz. Neden ilginç geldi? Çünkü Bolt bizi önünde bıraktı ama herhangi bir isim yazmıyordu. Binanın önüne geldik içeri girmek için bir şifre girdikten sonra da dairenin önünde başka bir şifre daha girdik ve şifrenin olduğu yer açıldı ve içinden kapının anahtarı çıktı. Giderken de anahtarı aynı yere koyup şifreyi girip kilitledik. 

8. Çok fazla Türk var ve yerli halk genel olarak ingilizceyi güzel konuşuyor. 40 yaş üstü biraz daha az biliyor. 


YAZAR : Cumartesi, Ekim 31, 2026


 Kitap Kulübümüzün ekim ayı kitabı “Ölmeden Önce En Çok Pişman Olduğumuz 5 Şey” 

Öncelikle beklentim ölmekte olan insanların hikayeleriydi ama kitap yazar Bronnie Ware nin hayat hikayesi aslında. Yani ölmekte olan insanların hikayeleri de var ama daha çok yazarın hayatını okuyoruz. 

Kitabı okurken yaşlanacağımız ve bugün yaptıklarımızı belki de bir gün yapamayacağımız gerçeği ile yüzleştim. Bir gün bakıma muhtaç olabilme ihtimali çok rahatsız edici. Ama son zamanlarını yaşayan ve bunu bilen insanların nasıl davrandığını ve nelerden pişman olduklarını okumak ufuk açıcıydı. Yalnız geldik yalnız gideceğiz gerçeği. 

Bu insanların hiç biri daha çok param olsaydı dememiş mesela. Daha çok çalışsaydım da dememiş. Zamanın çok çabuk geçtiğini ve sevdiklerine yeterince zaman ayıramadıkları için pişman olduklarını söylemişler. 

1. Pişmanlık ; “Keşke başkalarının benden beklediği gibi değil, kendi istediğim gibi yaşayacak cesaretim olsaydı”

- Hemen herkesin bu konuda az da olsa bir pişmanlığı olduğunu düşünüyorum. Sonuçta toplumda yaşıyoruz ve bazı kurallar var. 

2. Pişmanlık; “Keşke bu kadar çok çalışmasaydım”

- “Keşke daha çok çalışsaydım diyen var mıdır acaba?

3. Pişmanlık ; “Keşke duygularımı ifade edecek kadar cesur olsaydım”

- Ahhh bastırılmış duygular, bizi hasta eden.

4.Pişmanlık; Keşke arkadaşlarımla bağlantımı koparmasaydım. 

- Çok önemli bence. Hayat gailesi, iş güç,  çocuklar dememek lazım

5. Pişmanlık; “Keşke daha mutlu bir hayat yaşamak için kendime izin verseydim 

-Evet mutlu olmak için de kendi önümüzden çekilmemiz gerekiyor .

Bu pişmanlıklar hakkında siz ne düşünüyorsunuz? Hangisi size yakın geldi? 




Kitap kulübü toplantımızda da herkes kitabı beğendiğini söyledi. Akıcı bir dili var. Ben sadece bazı yerlerde biraz fazla tekrar ettiğini düşündüm. Ve sanki hasta hikayelerine daha fazla yer verebilirdi. 

Kitap Kulübümüz aslında 12 kişi ama hiç 12 kişi olamafık en fazla 11 olabildik. Bir arkadaşımız sık sık Ankara’ya geliyor aslında Didim’ de yaşıyor. O çok sık katılamıyor. Ama hastalıklar, tatiller , aile üyeleri gibi faktörler etkiliyor katılımları. Zaten çok kalabalık tercih etmiyoruz çünkü o zaman kimin ne anlattığı anlaşılmıyor. İnsan kendini rahat ifade edemiyor. Yıllardır devam ediyor olması beni mutlu ediyor. Gelenlerle yola devam. 

Hayatın Dönemleri

YAZAR : Cumartesi, Eylül 19, 2026

 Epey uzun zaman olmuş buraya yazmayalı. Biraz efkarlıyım. Küçük kızım yurt dışına üniversiteye gidecek. Hayatımın yeni bir dönemine giriyorum, giriyoruz. “Çocuklar büyür ve evden gider”dönemi. Gelmesinden çok korktuğum bir dönem. Ama geldi 😔 

Neden bu durum beni bu kadar üzüyor? Sorusu epeydir aklımda dönüp duruyor. Bitmeleri kabul etnekte zorlanıyorum. Aslında her biten şey bir tür yastır. Onunla eskisi gibi çok görüşemeyeceğin için, o gidince onsuzluğa alışacağın için, onun da bensizliğe alışacağını bildiğim  için. 

Aslında çok uzun bir süre değilmiş. 18 yıl hemen geçti. Ben de dönüp arkamı gitmiştim başka bir şehre, arkama bakmış mıydım? Hayır 😀 

Devir döndü şimdi de kızım gidiyor. Oğlum 4 yıl önce başka bir şehre gitmişti , çok zor alışmıştım. 

Anneliğin yeni bir dönemine giriyorum, yetişkin çocuklarım var ve artık bizimle yaşamıyorlar dönemi. Yazarken bile kalbim acıyor. 

Alışacağım, zorundayım. O çok mutlu , annelik çocuğun mutluysa mutlu olmakmış.  

Duyguları yaşamak gerek. Uzun zamandır duygular üzerine çalışıyorum. Her ayrılık bir yası hak eder, Çünkü o yası yaşamadığında , bastırdığında,  senden intikamını alır. Bundan sebep ağlıyorum, üzüntümü dile getiriyorum, kalbim acıyor diyorum ve bu üzüntüden kaçmamaya çalışıyorum. Güçlü görünmeye çalışmıyorum. 

Anne olmadan önce ben ne yapardım? Onları hatırlamaya çalışıyorum. Ne yer, ne içerdim? Kimlerle gezerdim? Neyi severdim? Tekrar hatırlama zamanı . 

İyisiyle kötüsüyle, hatasıyla, günahıyla sevabıyla annelik yaptım. Hala anneyim ama artık çok ihtiyaç duyulmayan bir anne olacağım. Aktif annelikten pasif anneliğe geçiyorum diyorum eşime. Buna da alışırız . İnsan alıştığı için yaşamaya devam edebiliyor. 

Neyse çok ağladım, hiç sevmem ağlak olmayı. Ama kendime ağlak olma , kötü hissetme izni veriyorum . Bu da bir öz şefkattir. 


Blogger tarafından desteklenmektedir.