çocuk eğitimi
Çocuklu Hayat
fedakarlık
psikoloji
Çocuğumuz Düştüğünde, Feda-karlık
YAZAR : kadriye
Perşembe, Şubat 11, 2016
Ben çoğumuz gibi
düştüğünde hep kaldırılarak büyümüş bir çocuğum ve bunun sıkıntısını çok yoğun
yaşadım. Ama burnumu sürte sürte büyüttü hayat . Anlamam gerekenleri, almam
gereken dersleri alırken acılı oldu bu süreç. Başım sıkıştığında hep
"annem, babam gelsin beni kurtarsın" istedim(laf aramızda hala bazen
istiyorum). O yüzden kendi çocuklarımı böyle yetiştirmemeye çalışıyorum. Oğlum
küçükken annemle birlikte parka gittiğimiz bir gün parkta oynarken düştü. Sonra
aynen yukarıdaki kadın gibi gözümün ucuyla bakıp gülümsedim. O da ağlamadı. Bir
süre düştüğü yerde oturdu sonra kalkıp oynamaya devam etti. Annem bana
"kaldırsana çocuğu kızım ne geniş bir annesin" dedi.
"Hayır" dedim "o kendisi kalkar". "Aman sen rahatını
bozma" dedi bana. Kendisi gitmeye yeltendi. Ben ona da engel oldum.
"Lütfen anne , karışma " dedim. Sonra beni eleştirmeye devam edince
annem "senin yetiştirdiğin çocukları da biliyoruz anne" dedim.
Demeyeydim iyiydi. Çünkü o da kendince doğru olanı yaptığını düşünüyordu. Hatta
fazlasıyla fedakarlık yapmıştı. Yapması gerekenden fazla. Fedakarlık =
feda+karlılık yani birisi için bir şeyi feda ettiğinizde karşılığında ondan
beklentiniz oluyor bir nevi "karlılık". Yani kısaca normal olmayan
kendinden taviz vermeler insanda beklentilere yol açıyor. Çocuğunuz bile olsa
bunu yapmak , ondan beklentiye girmemize sebep oluyor.
Üniversitede
okumak için başka şehre gitmek ve hem çalışıp hem okumak durumunda kalmak beni
çok büyüttü. Mesela o zamanlarda öğrenci evinde kalıyorduk. Elektirik
faturasını ödemem gerektiğini bilmiyordum. Eşyalarımı toplamayı, yemekten sonra
bulaşıkların yıkanması gerektiğini düşünemiyordum. Bilmiyordum çünkü. Her şey
gümüş tepside önüme gelmişti o yaşıma kadar. Ama hayatın gerçekleriyle
yüzleşince epey bir zorluk çektim. Kaçmak, güvenli aile ortamıma geri dönmek
istedim. Dönsem annem, babam yine bakarlardı bana, yine aynı şeyi yaparlardı.
Ama Allahtan dömedim. Yüzleşmeyi seçtim ve mücadele etmeyi öğrendim. Şimdi
kendi çocuklarıma ve etrafımdaki annelere hep öğüt veriyorum "lütfen
çocuğunuzun kendi sorumluluklarını almasını sağlayın, hatta ev işlerine de yardım
etmesi gerek. Ev işleri ile ilgili de bir sorumluluk verin. Her başı
sıkıştığında sorunları onun yerine çözmeyi. Biliyorum çocuklarımız için her
şeyi kolaylaştırmak istiyoruz ama böyle yaparak onlara düşündüğünüz gibi iyilik
yapmış olmuyoruz. Kötülük yapmış oluyoruz".
Anneciğim o
zaman bana biraz kırıldı. Klasik "saçımı süpürge ettim, hala ben mi
suçluyum" gibi laflar etti ama açıklamalarımdan sonra bana hak verdi. Anne
babalık okulu projelerimi hayata geçirecek bir yetkili olduğumda, mesela milli
eğitim bakanı falan:), yapacağım arkadaşlar.
Sevgiler......
