Dün çok sevdiğim bir takımın bardağını kırdım. O an kendime çok kızdım ve tam kendime “aptal , sakar vb….” gibi güzel😂 şeyler söyleyecekken durdum ve düşündüm . Bu bardağı eve gelen bir misafir kırsaydı ona da kızar mıydım? Hayır kızmazdım tabi ki. Belki takım bozuldu diye üzülürdüm ama ona “olur böyle şeyler alt tarafı bir bardak” gibi şeyler söyleyerek teselli etmeye çalışırdım. O Zaman neden kendime bunu yapmıyorum ki? dedim. Kendime neden bu kadar acımasız davranıyorum .

Aslında çoğumuz kendimize karşı hoyrat ve acımasızız. Öyle değil mi? Kendimizi şefkatle teselli edebilmek kendini sevmenin yollarından biri. Misafirimizi teselli ediyoruz ama kendimizi etmiyoruz , o zaman misafire kendimizden daha mı çok değer veriyoruz?

Yani demem o ki hata yaptığınızda kendinize şefkat gösterin ve “altı üstü bir bardak bunun İçin kendimi hırpalamayacağım” deyin. Hatta “aferin ne güzel yaptın , oh iyi oldu vb….😂😂 “ cümleler de söyleyebilirsiniz 😂

Hiç bir eşya bizden daha değerli olamaz .

Kendini sevdiğini söyleyenler siz ne yapıyorsunuz bir hata yaptığınızda?