Müslüm filmi yaklaşık 2 haftadır gösterimde. Biz de geçen hafta sonu izlemeye gittik. İlk 3 günde 600.000 kişi izlemiş filmi. Sosyal medyada çok yorum okumuştum gitmeden önce. Genellikle olumlu yorumlardı. Yani izleyenler genel olarak beğenmiş ve çok ağlamışlar. Ben de giderken ağlamaya niyet ettim.))) Yani ağlamadan dönmeyecektim. Amacıma da ulaştım:)

Müslüm Gürses'in acıklı ve zor bir hayatı olmuş ilk bakışta. Ama şanslıymış bence. Bir sürü olumsuz şey yaşamış hayatının ilk yıllarında ama sonrasında şans ona gülmüş, keşfedilmiş bir gazinoda şarkı söylerken.

 

  Filmi genel olarak ben de beğendim. Ama çok takıldığım şeyler var. Mesela Müslüm'ün annesi sürekli şiddet görüyor ve bu yüzden travma geçiriyor kendisi ve kardeşleri, ama sonrasında kendi de eşine  şiddet uyguluyor. Ben filmin burasına çok takıldım. Son zamanlarda Sıla'ya şiddetle gündeme gelen kadına yönelik şiddet olaylarının çok taze olması da bu konunun bu kadar dikkatimi çekmesine vesile olmuş olabilir.

  Filmlerde işlenen kadına şiddetin özellikle ünlü ve sevilen birisiyse insanlar üzerinde negatif eetki yaptığını düşünüyorum. Yani normalleştiriyor. Mesela bir caps var son zamanlarda "Adriana Lima'nın aldatıldığı Rihanna'nın dayak yediği bu dünyada senin hiç şansın yok Hatçe" . İlk anda insana komik gelse de aslında mesajı çok kötü. Yani filmler, hikayeler insanların hayatını aşırı derecede etkiliyor , bu yüzden filmlerde ki şiddet sahneleri daha az olmalı diye düşünüyorum. Tamam bu bir hayat hikayesi , adamın hayatında bunlar olduysa ne yapabiliriz? diyebilirsiniz ama bir şekilde daha az vurgulanabilir .

  Filmde en çok babaya sinir oldum, herkes gibi. Adam hep dört ayağının üstüne düştü. Ama daha fazla anlatmayayım. İzleyeceklere haksızlık olmasın.

  Filmin oyuncularını  da çok beğendiğimi söylemeliyim. Hele çocukluğunu oynayan Şahin Kendirci, Müslüm'ü oynayan Timuçin Esen hepsi rolünün hakkını vermiş. Çekimler de güzeldi ama arada boşluklar, atlamalar biraz göze batıyordu .

Bugün gazetelerde Ahmet Kural'ın Sıla'ya şiddet uyguladığı haberini okuduğumda nefret ve üzüntüyü aynı anda hissettim. Güçlü, ünlü kadın demiyor şiddet olayı her kadına olabiliyor maalesef. Ama Sıla'yı çok takdir ettim "insanlar ne der? hakkımdda ne düşünürler" demeden şikayetçi olmuş. Öyle cezalar verilmeli ki bir daha yapamasınlar. Ve kadınlar sessiz kalmamalı. 

Sıla bu konuda bir açıklama yayınlamış:

"Merhaba, bazen cümleye başlamak çok zor olabiliyor.
Galiba en doğrusu konuya direkt girmek. Hayatımdaki insanın fiziki şiddetine maruz kaldım. Bu, fiziki hasarı bir yana insanın kadın tarafını darmadağın eden bir olaymış. Hayatta geldiğiniz yer, başarılarınız ya da oluşturduğunuzun bir anda önemsiz kaldığı yıkıcı bir deneyimmiş. Bu ülkede bugüne kadar ne kadar şiddet mağduru kadın varsa, gözlerinin gözlerinize değdiği bir anmış. Artık ne yazık ki biliyorum, çok kolay değil sokağa çıkıp “Ben şiddete uğradım” diye bağırmak. Ama şunu da biliyorum ki ben de susarsam önce kendime, sonra da bu ülkenin kadınlarına, şiddete karşı insanlarına haksızlık etmiş olacağım. Bu nedenle başıma gelen olay üzerine susmama kararı aldım. Yasaların bana verdiği hakları kullanacağım. Hiç bir ceza, yaptırım benim yaşadığım kabusu hayatımdan silmeyecek, bunu çok iyi biliyorum. Ama bu hayatta şarkılarla, kelimelerle bir iletişim kurabildiysek ve kendimi biraz anlatabildiysem, gücümü kendim kadar sizlerden aldığımı da biliyorsunuzdur. Bana uygulanan korkunç şiddet karşısında dilsiz kalmamayı seçiyorum. Bazıları hiç sevilmeyi öğrenememiş olabilir ama bence aşkın bununla hiç bir ilgisi yok!"

Sanki son zamanlarda her şeye bir isim koymaya bayılıyoruz gibi geliyor bana. Tanımladın, isim koydun bitti mi ? Bitmiyor ama beynimiz kategorize ettiği için rahatlıyor. Çünkü beynimiz bilinmeyeni sevmiyor, ondan korkuyor.

Sizin de dikkatinizi çekmiştir, her şeyin bir sendromu var artık. Yok evde kalmış kız sendromu, yok 2 yaş sendromu,3 yaş sendromu, yok erken ergenlik,pazartesi sendromu vb.... bir sürü şey sendromu. Bir sürü sendrom var, çözüm yok. Ya da sendrom uyduruk olduğu için çözümlerde uyduruk:)

Sezen Aksu'nun şarkısını hatırlarsınız "beni kategorize etme" . Özellikle çocuklarda bunun çok tehlikeli olduğunu düşünüyorum. Resmen üzerine yapışıyor çocuğun, bu kategorize etmeler, etiketlemeler. Kırk kere söylersen olur derler ya, inanıyorsun bir süre sonra ve gerçek oluyor.

Biraz önce bilgisayarımın ekranına dışardan baktım da bir sürü sekme açmışım. Mesela sabah glutensiz un alıp evde kuru mantı yapmayı düşünüyordum, akşama yemeğim yok dediğimde elimin altında olsun diye. Glutensiz olsun diye düşünüyorum çünkü son zamanlarda bir çok hastalığın sebebinin gluten olduğunu okuyorum. Bu verilere bakarak bende "maymun iştahlılık sendromu" ile "sağlıklı yaşama takıntısı sendromu" var diyebiliriz. Bir sürü sekme açmamın başka bir anlamı olamaz herhalde:)

Öğlene doğru da zayıflama ile ilgili bir kaç sekme açmışım:) Acıkınca odağım değişmiş herhalde. Zayıflama takıntım var da diyebiliriz:)) Öğleden sonra da dizi tavsiyesi araştırmışım:)

Yaşımla ilgili de "o yaş sendromu" diyebiliriz. Şöyle bir üstün körü baktığımda bile 4-5 sendrom buldum bile. Daha derinlemesine baksak kim bilir neler buluruz? 15-20 olur diye düşünüyorum.

Gün içerisinde ki ruhsal değişimler, biraz mutsuzluk, isteksizlikte hemen depresyon tanısı alıyor. Hatta bu tanıyı kendimiz bile koyabiliyoruz.

Sonuç olarak demek istediğim şey kendimizi o kadar dinlememek, kendimizle ilgili çok düşünmemek en iyisi. Özellikle de çocuklarla ilgili "şu sendrom, bu sendrom" etiketi yapıştırıp çocuklara kötülük etmemek gerek. İnsan evladıyız sonuçta, mutlu da hissedeceğiz, mutsuz da, illa bunu tanımlamamız, kategorize etmemiz gerekmiyor. Bir hastalıkmış gibi davranmamız gerekmiyor. Moda tabirle "akışına bırakın" gitsin:)

Sizin sendromunuz hangisi?

Sendrom; birbirleriyle ilişkisiz gibi görünen, ancak bir araya geldiklerinde tek bir olgu olarak kendilerini gösteren bulguların bütünüdür.

Evita, bir first lady olarak aralarında yeni okul ve çocuk hastanelerinin kurulmasının da bulunduğu birçok projeyi yönetmiş.

İşçilerin ve yoksulların daha iyi koşullara sahip olmaları için de çalışmış.

Evita’nın cazibesi politikanın ötesine geçmiş.  Saç stili ve giyim tarzı da çok beğenilmiş.