ben delileri severim özdemir asaf
delilikleri severim
güncel
Güncell
Psikoloji&Kişisel Gelişim
renkli severim
Ben Delilikleri Severim
YAZAR : kadriye
Perşembe, Kasım 12, 2015
Sürekli
söylediğim bir şey vardır "ben deli insanları severim, normaller çok
sıkıcı". Deli derken, farklı düşünen ve diğer insanların söylediklerini
umursamadan davranabilen ,cesur insanları demek istiyorum. Yoksa kimseye öyle deli demem, diyemem.
Ya da isterseniz "çılgın" diyelim. En son bir blog
keşfettim. http://miraserist.blogspot.com.tr/2015/09/uyursan-olursun.htm .
Gülmekten öldüm. Siz de keşfetmelisiniz bence. Ya da olaylara komik açıdan
bakmayı sevenler keşfetmeli.
Benim de bu deli
sevme özelliğim babamın genlerinden geçmiş olmalı, zira annem çok ciddi bir
kadındır. Ciddi, naif, alıngan. Şaka bile zor yapılır "acaba alınır,
üzülür mü" diye düşünmekten. Ama rahmetli babacığım komik adamdı.
Tanıdığım en zeki insanlardandı kendisi. Belki de fazla zeka olaylara mizahi
yaklaşmasına sebep oluyordu(zeki insanlar için bu dünya saçmalıklarla dolu
olduğundan olabilir). Babamı her andığımızda onun söylediği komik bir şeyi
hatırlayıp, birbirimize söyleyip gülüyoruz halen. Mekanın cennet olsun
babacığım.
Babamın en yakın
arkadaşlarından bir tanesi askerde psikolojisi bozulduğu için raporla terhis
edilmiş bir gençti. Biz çocukken ondan çok korkardık. "Bildiğin raporlu
deli" derdik. Çünkü bu genç çocuk durup dururken yere yatıp başını
ellerinin arasına alarak "taaruz var yatın, yatın" diye bağırırdı. Bu
da bizi çok korkuturdu ama babam onunla konuşmayı , arkadaşlık etmeyi çok
severdi.
Bir gün tarlaya
gitmiştik. Tarlanın etrafında neredeyse hiç ev olmadığı için tenha bir yerdi.
Yanımıza 17-18 yaş civarında bir kız geldi. Öylece dimdik bize bakmaya başladı.
Biz biraz korktuk. Ama babam "senin adın ne?" diye sordu kıza. Cevap
yok. "Buralarda mı oturuyorsunuz?" Cevap yok. Öyle bön bön , boş boş
, gözlerini bile kırpmadan babama bakıyor. Sonra babam "dur senin ismin
tahmin edeyim" dedi. Yine cevap yok. "Ayşe mi?" dedi. Aynı
bakış. "O zaman Fatma" dedi. Yine aynı bakış ve cevap yok. Babam bir
sürü kız ismi saydı ama kızda aynı tepkisiz ifade öylece bakmaya devam etti. En
son babam "Ali mi?" deyince yarım saattir tepkisiz duran kız
"aaaaaa Ali olamı hiç?" diye bağırarak iytiraz etti. Biz orada koptuk. Öyle güldük ki kız
sinirlendi sanırım(aslında suratında yine aynı ifade vardı) bizim
yanımızdan uzaklaştı. Yıllar sonra bile hatırladığımda güldüğüm bir anımdır bu.
Yani kız bize sanki "biraz deli olabilirim ama Ali isminin erkek ismi
olduğunu biliyorum ve bana erkek demenize izin veremem" dedi.
Geçenlerde bir
arkadaşın nikahına gitmiştik eşimle. Nikahın başlamasını beklerken, bahçede
bizim geldiğimiz nikahtan sonraki olduğunu tahmin ettiğim nikahın gelinini
gördüm. Kıpkırmızı kısacık saçları vardı. Ama kızıl değil bildiğin kırmızı. Ve
o saçlarını jöleyle dikleştirmiş, mini bir gelinlik giymişti. Yani standartlara
aykırı bir gelindi. Eşime "ya ben bu gelinin nikahına katılmak
istiyorum" diye yalvardım ama beni kolumdan tutup götürdü kendisi. Hatta
"aşkım ben onunla tanışmak, arkadaş olmak istiyorum. Bayılıyorum böyle
cesur insanlara" dedim ama dinletemedim. Çünkü benim eş kişisi de çok
ciddi bir insandır.
Velhasıl az biraz çılgınlık güzeldir arkadaşlar. O kadar normal olmaya çalışıp sıkıcı olmaya ne gerek var. Hem sahi normal ne?
