Evli çiftlerle görüşmelerimde çok söylerim bunu. Yani derim ki "ne güzel haklı çıkmışsınız ama eşinizin kalbi kırılmış, buna değer mi?" Çoğu kişi o zaman  fark eder ve düşünür. "Haklı olmak mı, mutlu olmak mı?"  Hem haklı hem mutlu olmak çok mümkün bir şey değildir. Çünkü sizin haklı olduğunuz bir olayda diğer kişi doğal olarak haksızdır ve hiç kimse haksız olmaktan ya da haksız olduğunun yüzüne vurulmasından hoşlanmaz. Yani ilişkide güç savaşı anlamsızdır. Kazananı olmayan bir yarıştır. Egomuz tatmin olur sadece. Ve mutlu olmak için egomuzun tatmin olması yetmez. İnsanın mutluluğu ilişkilerindeki başarı ile doğru orantılıdır. Daha iyi ilişkiler daha mutlu bir hayat demektir. 

Ama bu demek değildir ki sürekli alttan alın, haklı olsanız bile ses çıkarmayın, son moda tabirle "ezik" olun. Sadece yapıcı tartışın. Nasıl mı? Yukarıdaki yazıda dediği gibi "yüreği delmesin sözleriniz". Saygı ve özenle konuşun. Bir savaş olmadığını, karşınızdakinin rakibiniz ya da düşmanınız olmadığını hatırlatın kendinize. Hararetli bir tartışmada bunu hatırlamak çok zordur, bilirim. Eşimle evlendiğimiz ilk yıllarda tartıştığımız zaman bir sopaya beyaz bir şey bağlayarak gelirdi odaya "ben dostum bak beyaz bayrak, aynı taraftayız" derdi. Ne kadar kızgın olursam olayım bu davranışı beni gülümsetirdi ve yumuşatırdı. Farkına varırdım baldan tatlı öfkemin beni ele geçirdiğinin . Sonra ne mi olurdu? Tabi ki fark eder etmez mantıklı düşünmeye başlar orta yolu bulurduk. 

Neydi sevgi? :))) Sevgi emekti.