23 Nisan pazartesi günü kızımın okulunda ki kutlamalara gitttik. Sanırım Ezgi'nin son 23 Nisan kutlamasıydı. İlkokul 4. sınıf olduğu için. Seneye orta okul olacağı için artık genç sınıfına girecek zannedersem. Ama bizim zamanımızda(bu cümle yaşlılık belirtisidir:))) orta okullarda kutlardı 23 Nisan'ı. Ya da Ezgi'nin okulunda böyle oldu, bilemiyorum.

Kızım oratoryodaydı. Gösterisi bitince yanıma geldi, birlikte izledik diğer gösterileri. Ben tören boyunca ağladım diyebilirim:)))  Milli bayramlarda bu kadar duygusallaşmam normal mi bilmiyorum ama son bir kaç yıldır çok duygulanıyorum törenlerde. Dün aklıma çocukken sürekli ezberlediğimiz replikler geldi. Sürekli "Atatürk şunu yaptı, bunu yaptı" diye ezberlerdik. Felsefesini ve gerçek değerini anlamazdık. Sonraları anladığımda aslında başka şekillerde öğretilse keşke diye düşündüğümü hatırlıyorum. Ezberlemek yerine anlayarak, değerini bilerek öğrensek keşke. 

Törende ilkokul 2. sınıf öğrencileri "Hayat Bayram Olsa" şarkısını işaret diliyle söylediler. Bayıldım ve öğretmenlerini gönülden tebrik ettim. Şimdiden farklılıkları kabullenip saygı duymayı, empati yapmayı öğrettikleri için.

Jimnastik gösterisinde Atatürk'ün farklı resimlerini paylaşıp "senden daha güzel" şarkısını çaldılar. Burada da biraz ağlamış olabilirim:))) 

Sonuç olarak bol ağlamalı ama çok güzel bir törendi. Ve içimden milli bayramlarımızı da dini bayramlarımızı da coşkulu bir şekilde her zaman kutlamayı diledim.